Вы ў частцы: Біяполе як канал успрымання
Гэта эксперыментальная сітуацыя прымушала падыспытных прыслухоўвацца да ўласных адчуванняў, але яна ж стварала дадатковую метадычную цяжкасць: падыспытныя маглі пачаць штохвіліны адшморгваць руку ў адказ на ўяўнае адчуванне. Таму была ўведзена дадатковая ўмова: у тым выпадку, калі падыспытны зніме руку хібна (г.зн. у прамежак паміж уздзеяннямі), ён адразу ж, як толькі яго рука зноў апынецца на ключы, атрымае слабое папераджальнае ўздзеянне, а за ім удар токам. Гэта дадатковая ўмова павінна было служыць зваротнай інфармацыяй і дапамагаць падыспытным знаходзіць правільныя адказы. Ва ўсіх астатніх адносінах умовы досведу былі аднолькавымі.
Вынікі гэтай новай серыі эксперыментаў апынуліся прама процілеглымі вынікам першай серыі. У канцы серыі падыспытныя здымалі ў адказ на дзеянне бачных прамянёў руку з ключа, або зусім не даючы пры гэтым хібных рэакцый, або робячы адзінкавыя памылкі.
Напрыклад, падыспытная Ф. правільна здымала руку з ключа пасля 139 спалучэнняў (пасля 12 эксперыментаў). На 34-м эксперыменце гэта падыспытная пры поўнай адсутнасці хібных рэакцый паказвала з 18 уздзеянняў 7 правільных здыманняў і 11 прапушчаных сігналаў (з наступным ударам току). Гэты вынік не з'яўляецца абсалютным, але сем правільных рэакцый на бачнае святло пры досыць выпадковым часе падачы сігналаў могуць сведчыць пра тое, што светлавыя сігналы выклікалі ў падыспытнай досыць выяўленыя адчуванні.
У якасці прыкладаў можна прывесці дадзеныя яшчэ двух падыспытных. Падыспытная С. была праведзена раней праз першую серыю эксперыментаў. Бо 300 спалучэнняў першай серыі не далі ніякіх вынікаў, то яна прыняла ўдзел у другой серыі.
|
